BİRAZ HAYAL KURDUM

İşten aslanlar gibi ayrıldım. Kükremedim ama bu yenik çıktığım anlamına gelmez.  Bir ay oldu, hesaplar birikti, planlar pilavlandı ve aslan kediye döndü. Yani öyle göz alıcı bir kedi de değil, ola ola Garfield oldum.  İşsizliğin kafaya dank etmesiyle karşılaşacağım sorunları biliyordum, çevremdekiler de bana sık sık söyledi. Hazırlıklıydım. Buna rağmen gözümü güne açacak bir amaç bulmak için çok çabalıyordum. Çok para harcadım. İnadına, biriktirdiğim ne varsa. Daha da borçlandım. Dibi görürsem mecburiyet hissiyle hiç yapmayacağım şeyler yaparım,cesurca hareket eder, hayatımın fırsatını da şans bu ya, bulurum sandım. Hiçbiri olmadı.

Ben
Ben

Zamanın aktığını hissediyorsun, verimli geçirmen gerektiğini biliyorsun. Biliyorum yani. Karşımda duruyor yarım bıraktığım kitap. Hemen yanında ikinci yabancı dil edinirim, biraz geliştiririm diye aldığım sözlükler, gramer setleri. Spora çıkarım diye aldığım kıyafetler de çok uzağımda değil. Ve ben, yataktayım, telefonumlayım. Bazen hiç yemiyorum  ama yedim mi tam yiyorum. ‘Bugün bu döngüyü kırıyorum!’ diye uyanıyorum, görünmez prangalar ayaklarımda. Günlerim geçti böyle. Halime üzülenler var, bu halimi görse sevinecek de birçok insan da.

Bir gün, böyle güne başlarken değil, günün bitişine doğru, şimdi dedim. Şimdi kırıyorum bu döngüyü. Enerjisi yüksek bir şarkı listesiyle hazırlandım, spora çıktım. Ama ne spor. Kendimden öc alırcasına, canım acıyana kadar yükleniyorum kendime. Ardından nefesim kesilene kadar da koşuyorum, baktım kimse yok etrafta. Sayıyorum kendime, küfür kıyamet ortalık. Hıncımı aldıktan sonra  evin yolunu tuttum bu sefer.

Yılların iyimserliği toz olup gittiğinden, umutlarım da son hayal kırıklığımın içinde bir yerlerde ağır yaralı saklanır olduğundan, hayal kurmamıştım ne zamandır.  Eve giderken, bir şey oldu. Böyle, ‘sevdiklerin için ayağa kalk kızım’ gazıyla o gün itibariyle yapacaklarımı düşünmeye, sıralamaya başladım. Adım adım gidiyor, eksikleri tamamlıyordum zihnimde. Birden, sen tut, o adımlar hızlan hızlan hızlanmasın mı? Uzun süre sonra ilk kez daldım gittim kafamdaki dünyaya. Çok mutluydum.

Biraz hayal kurdum.

Yaramı sardı, iyi geldi. Çok mutluydum.

Karanlık çökmüştü, fark etmemişim. Caddelerden geçmişim, insanları aşmışım, eve gelmişim. İstedim ki, o an güneş doğsa ve ben hayalimde uyansam. Tabi mümkün değil, tabi. Az önce temiz hava ve sporun etkisiyle uyanıveren idealist, iyimser kız dedi ki: ‘Birden orda uyanamazsın ama çalışırsan olur! Bir adım at be, bir sabah orda uyanırsın.’

Çok inanmak istedim o kıza. Ama haksız olduğunu biliyorum. Şimdilik. Belki şimdiki halimden kurtulurum bir sabah uyanınca. O kız olurum tamamen. O kız olsam, biliyorum, hayallerim gerçek olur, istediğim yerde uyanırım.

O kız yapar da bu kız böyle
O kız yapar da bu kız böyle

 

CEVAP VER

20 − 16 =